photo by sarahandsean.info
Pewność siebie jako emocja jest bardzo ulotna. Możesz jednak nauczyć się jak być pewnym siebie tak po prostu, będąc prawdziwie spokojny i wyluzowany w każdej sytuacji.
Kluczem do tego jest akceptacja czarnych scenariuszy, które ma zwyczaj tworzyć Twój umysł. W tym artykule wyjaśnię Ci mechanizmy o których nie miałeś pojęcia, a których świadomość da Ci możliwość uwolnienia się od jakiejkolwiek niepewności.
Raz jest, raz jej nie ma
Pewność siebie zazwyczaj jest definiowana jako konkretna emocja, dzięki której czujesz, że możesz wszystko i nic nie stanie Ci na przeszkodzie. Warto jednak wiedzieć, że taka emocja jest po prostu ulotna i w jednej chwili możesz być napompowany odwagą a w drugiej wszystko może z Ciebie wyparować. Dlatego dzisiaj napiszę o pewności siebie z trochę innego punktu widzenia. Nauczysz się osiągać ten stan na znacznie głębszym i trwalszym poziomie.
Na początek chcę Ci wyjaśnić kilka mechanizmów zachodzących w umyśle. Pierwsza ważna rzecz, którą musisz wiedzieć to fakt, że drogą do zdobycia pewności siebie nie jest wywołanie tej konkretnej emocji. Oczywiście można ją osiągnąć na różne sposoby, jednak nie będzie to wtedy stan trwały. Brak pewności siebie to tak naprawdę stan, w którym czegoś się boisz lub czujesz się zagrożony. W momencie gdy ten strach czy uczucie zagrożenia usuniesz, automatycznie będziesz całkowicie spokojny i wyluzowany. I to jest pewność siebie, która pojawia się sama- gdy pozbędziesz się negatywnych emocji.
Taka pewność siebie jest znacznie trwalsza niż specjalnie wywołana emocja. Emocja pozwala Ci na chwilę przezwyciężyć strach, który i tak gdzieś tam będzie. Natomiast kluczem do prawdziwego spokoju i pewności jest pozbycie się tego strachu czy wątpliwości. Wtedy nie musisz wywoływać żadnego stanu emocjonalnego. Pewność siebie cały czas tam jest. Jak w teatrze- gdy opadnie kurtyna ujawni się coś, co już wcześniej tam było.
Nadopiekuńczy umysł
Z czego dokładnie więc wynika brak pewności siebie? Umysł jest tworem, który uwielbia bezpieczeństwo. Robi więc wszystko abyś uniknął zagrożenia. Niestety w większości przypadków robi znacznie więcej, niż jest to konieczne. Aby uchronić Cię przed niekorzystnym dla Ciebie obrotem spraw w wielu sytuacjach życiowych uruchamia różnego rodzaju mechanizmy.
Mechanizmy takie jak strach, stres, trudności z zaufaniem drugiej osobie, negatywne obrazy w głowie, paraliżujące dialogi wewnętrzne. To dlatego niektórzy ludzie gdy poznają nowe osoby nagle nie wiedzą co powiedzieć. Innym razem gdy mają wystąpić przed dużą grupą osób, nagle czują paraliżujący stres w całym ciele. Gdy mają przystąpić do egzaminu, zaczynają sobie wyobrażać co się stanie, gdy nie uda im się go zdać. A gdy mają podjąć jakieś wyzwanie, głos wewnętrzny wymienia im wszystkie wymówki, które jest wstanie wymyślić.
Zastanów się przez chwilę jak objawia się Twój brak pewności siebie? Czy to jest rzeczywiście tak, że po prostu jej nie posiadasz? Czy może jednak w danej sytuacji wyobrażasz sobie czarne scenariusze, mówisz do siebie bojaźliwym głosem, wymyślasz setki wymówek, myślisz co może pójść nie tak?
Ważne jest abyś w tym momencie zrozumiał, że intencja Twojego umysłu jest jak najbardziej pozytywna. Wywołując te wszystkie rzeczy, które pozbawiają Cię pewności siebie umysł chce chronić Cię przed zagrożeniami. Jednak w większości sytuacji źle rozpoznaje te zagrożenia i chroni Cię znacznie na wyrost. Zupełnie niepotrzebnie. Bo czy poznawanie nowych ludzi może być poważnie niebezpieczne? Czy występowanie przed grupą ludzi doprowadzi do tego, że wyciągną z kieszeni jajka i trafią Ci nim prosto w czoło? Czy nawet jeśli nie zdasz egzaminu, to świat się zawali?
Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że te zbyt często uruchamiane mechanizmy obronne nie pozwalają wielu osobom normalnie funkcjonować w tym świecie!
Akceptacja
Jak więc się ich pozbyć i przywrócić swoją pewność siebie? Zaakceptować. Po prostu, zaakceptować wszystkie rzeczy, które tworzy Twój umysł aby Cię uchronić przed zagrożeniem. W momencie gdy poczujesz prawdziwą akceptację odnośnie czarnych scenariuszy, które pojawiają się w głowie, cały opór zniknie. Jak ręką odjął.
Akceptacja w kontekście umysłu jest synonimem bezpieczeństwa. Gdy całkowicie zaakceptujesz to, że przykładowo publiczność Cię wyśmieje gdy przemawiasz do nich, zagrożenie z punktu widzenia umysłu znika. Brak akceptacji jest źródłem zagrożenia. Jej obecność sprawia, że potencjalnego niebezpieczeństwa nie ma. I nie chodzi tutaj o akceptację siebie. Ona przychodzi automatycznie, gdy zaakceptujesz negatywne scenariusze pojawiające się w Twojej głowie.
Jak taka akceptacja wygląda w praktyce? Chodzi o to, abyś szczerze pogodził się z jakąkolwiek negatywną konsekwencją stworzoną przez Twój własny umysł. Abyś po prostu stwierdził „ok, jeśli tak się stanie, ja to rozumiem, akceptuję to”. Masz poczuć, że rzeczywiście się z tym godzisz, że już nie potrzebujesz oporu. Że może się tak stać, a na Ciebie to i tak nie wpłynie w żaden sposób.
Procedura jest więc prosta. Gdy Twój umysł stworzy negatywną konsekwencję jakiegoś Twojego działania lub faktu zaistnienia konkretnej sytuacji, Ty ją akceptujesz. Tyczy się to każdej sytuacji życiowej. Ludzie tworzą w głowie negatywne scenariusze gdy spotykają się z innymi ludźmi, gdy mają poznawać nowe osoby, gdy przemawiają publicznie, gdy chcą założyć firmę, gdy uczą się do egzaminów, gdy jadą na wakacje, gdy idą na randkę, gdy… Można by tak wymieniać bez końca. Te negatywne scenariusze, gdy nie są zaakceptowane, są stałym źródłem negatywnych emocji. A te emocje zabierają Ci Twój spokój i powodują brak pewności siebie. Zaakceptuj każdy negatywny scenariusz, a zobaczysz zaskakującą zmianę.
Jakiś czas temu pracowałem z osobą, która podczas rozmowy z innymi ludźmi bała się tego, co Ci ludzie sobie o niej pomyślą. Utrudniało to bardzo jej relacje z innymi osobami, gdyż stres i uczucie niepewności nie pozwalało tej osobie zachowywać się naturalnie. Strach był wywoływany przez tą jedną, konkretną myśl pojawiającą się podczas rozmowy-„ta osoba pewnie sobie pomyśli o mnie coś złego”. W momencie gdy określiliśmy jakie mogą być negatywne konsekwencje faktu, że rzeczywiście ludzie będą sobie o niej myśleć złe rzeczy, a następnie wywołaliśmy akceptację tych konsekwencji, cały strach zniknął.
Pogromca zmartwień
Aby więc łatwiej Ci było wprowadzić tą koncepcję w życie, mam dla Ciebie niezwykle skuteczne ćwiczenie. To ćwiczenie nazywa się „pogromca zmartwień”, i rzeczywiście nim jest. Wypróbuj je na sobie, bo efekty są natychmiastowe. Całe ćwiczenie jest zawarte w czterech poniższych krokach:
1. Na kartce jasno opisz sytuację, które Cię stresuje,
2. Określ najgorszy możliwy rezultat/scenariusz, który może się wydarzyć,
3. Zaakceptuj ten rezultat,
4. Podejmij działanie, pierwszy krok ku temu aby zminimalizować straty.
Ważne jest opisanie wybranej sytuacji na kartce. Już ten krok sprawi, że się poczujesz trochę lepiej. Wykonując drugi punkt możesz naprawdę puścić wodze fantazji. Wymyśl coś, co naprawdę jest najgorsze. Niech to będzie najczarniejszy z możliwych scenariuszy, nawet jeśli jest bardzo mało prawdopodobny. Wyobraź sobie ten scenariusz, tak abyś miał jego jasny obraz. Zobacz co się stanie, jak się będziesz zachowywać w tej sytuacji, jak się będą zachowywać inni, jak Ty się będziesz czuć.
Trzeci krok jest najważniejszy. Skup się na tym, aby zaakceptować ten scenariusz. Jeśli masz z tym problem, mam na to rozwiązanie. Zastanów się czy miałeś w życiu jakąś konkretną sytuację, gdy coś całkowicie akceptowałeś. Może to być doświadczenie, w którym przykładowo rozmawiałeś z jakimś specjalistą, który ma na dany temat znacznie większą wiedzę od Ciebie, a Ty go uważnie słuchałeś i akceptowałeś bez wątpliwości każde słowo przez niego wypowiadane. Wyobraź sobie teraz to konkretne doświadczenie najdokładniej, jak potrafisz. Poczuj intensywnie to uczucie akceptacji, które pojawiło się w tym doświadczeniu. Dopiero gdy będziesz miał tą emocję, wróć do wyobrażenia swojego najgorszego scenariusza. Teraz razem z uczuciem, które przed chwilą w sobie wywołałeś, całkowicie spójnie i szczerze zaakceptuj ten scenariusz.
Czwarty krok jest opcjonalny. Może być wzięty pod uwagę jednak nie musi, w dużej mierze zależy to od charakteru sytuacji, nad którą pracujesz.
Praktykuj tą technikę najczęściej jak tylko możesz, a po jakimś czasie będziesz mógł o niej zapomnieć. Wyrobisz w sobie nawyk akceptowania i będziesz robił to automatycznie. Stanie się to Twoim podejściem do życia i nawet nie będziesz musiał o tym myśleć. Pewność siebie tam będzie, w swojej najczystszej postaci. A jeśli wciąż Ci będzie mało, sięgnij głębiej – wiele książek o rozwoju oferuje rozwiązania, które mogą być dla Ciebie kluczem do wolności emocjonalnej.
Miesiąc temu gdy prowadziłem szkolenie i akurat omawiałem koncepcję akceptacji jeden z uczestników zadał mi pytanie: “Wszystko to wygląda na bardzo logiczne i rozsądne, ale czy nie przestanie mi zależeć na rozwoju i dokonywaniu zmian, gdy po prostu wszystko zaakceptuje?”. Odpowiedziałem mu wtedy, że fakt pogodzenia się z tym, że wdepłeś w błoto wcale nie oznacza, że nie wyczyścisz butów. Oznacza to natomiast, że nie będziesz z tego powodu cierpiał. Czy cierpienie ułatwi Ci wyczyszczenie butów i zrobienie kolejnego kroku z podniesioną głową? Wręcz przeciwnie. Dopiero gdy będziesz się czuł dobrze, w skuteczny sposób zareagujesz na zaistniałą sytuację. Tak samo jest w życiu. Okazuje się, że dzięki akceptacji pojawia się jeszcze więcej motywacji do rozwoju i dokonywania zmian. I jest to motywacja o wiele prawdziwsza i silniejsza, bo nie jest wywołana niechęcią do tego co jest źle, ale chęcią do tego aby było jeszcze lepiej.
Ten artykuł poza wyjaśnieniem Ci pewnych mechanizmów dał Ci do zrozumienia jedną bardzo ważną w rozwoju osobistym rzecz. Nie jesteś swoim umysłem. Umysł to narzędzie, które zostało stworzone po to aby normalnie funkcjonować w tym świecie. Nie jest to narzędzie idealne, bo jak widzisz czasem płata Ci figle. Ty, w swojej czystej postaci jesteś człowiekiem naturalnie pewnym siebie, ciekawym, chcącym poznawać świat. Twój umysł chce Ci w tym pomagać, czasami jest jednak zbyt opiekuńczy. Otrzymałeś dzisiaj możliwość pozbycia się tej nadopiekuńczości i zbliżenia się do tego, kim naprawdę jesteś.
Korzystaj więc z umiejętności akceptowania wybryków umysłu i bądź wreszcie prawdziwym sobą, żyjącym tak jak tylko tego chcesz. Gdy znika strach, pojawia się prawdziwa pewność siebie. Nie sztucznie wywołana emocja, tylko głęboki, fundamentalny spokój.
A gdy już doświadczysz tego, jak działa akceptacja – podziel się swoimi wrażeniami w komentarzach!
P.S. Po więcej przyjdź na szkolenie Zdobądź Pewność Siebie!
Spodobał Ci się ten artykuł?
- Po więcej, subskrybuj kanał RSS | 
- Przedyskutuj ten artykuł na forum | 
- Zainwestuj w książkę ze sklepu |
Ebook mojego autorstwa, w którym opisuję techniki na szybkie i efektywne zapamiętywanie każdego rodzaju informacji.
26 Jul 2009 o 13:23
a jak to zaakaceptowac?
26 Jul 2009 o 14:09
Świetny artykuł! Naprawdę daje wiele do myślenia. Sam mam często problemy z pewnością siebie, lecz coraz bardziej realne wydaje mi się pokonanie tego problemu. Między innymi dzięki Twoim artykułom;)
Pzdr.
26 Jul 2009 o 18:05
Ale fajnie – mam problem wchodzę na tę stronę i po problemie ;)
26 Jul 2009 o 19:50
Kiedyś byłem chorobliwie wręcz nieśmiałym człowiekiem. Przypadkiem trafiłem na książkę Philipa Zimbardo “Nieśmiałość”. Dowiedziałem się, że wbrew pozorom nie jestem inny, gorszy a ludzi takich jak ja jest zdecydowana większość. Wielu znanych aktorów miewa straszne tremy przed wystąpieniami publicznymi (jako przykład był podanych chyba nawet Tom Cruise, ale nie dam sobie ręki za to uciąć). Było też takie ciekawe zdanie, że kiedy rozmawiam z obcą osobą i czuję się nieswojo, to w 80% przypadków ta osoba też się tak czuje, tylko ja tego nie widzę. I od tamtej pory zupełnie inaczej podchodzę do sytuacji, kiedy muszę porozmawiać z obcą osobą. Mam oczywiście gorsze i lepsze dni, ale wtedy sobie myślę o tych nieśmiałych aktorach i innych ludziach, którzy odnieśli sukces i od razu czuję się lepiej.
Trochę może zamotałem, ale kto czytał tą książkę P. Zimbardo, wie, co mam na myśli :)
A już zupełnie odmieniła moje życie książka Nikodema Marszałka “Motywacja be granic”. Pod jej wpływem bez żadnego lęku odszedłem z pracy i będę kombinował z własnym biznesem (w zasadzie tylko z wielkim pokładem motywacji i wiary w siebie). A ślub, o którym się mówi, że stres i takie tam, to był pryszcz.
27 Jul 2009 o 7:30
Jakieś 2 godziny temu miałem sen, po którego interpretacji stwierdziłem, że potrzebuję więcej samoakceptacji. Odbieram rano pocztę i widzę tytuł artykułu Akceptacja – klucz do pewności siebie :) Dzięki Michał! Świetny artykuł.
27 Jul 2009 o 8:46
Mi akceptacja czarnych scenariuszy przyszło z czasem.
Często znajduję sobie dobrą stronę w ciemnych scenariuszach. Nie możliwe? Możliwe!
W pracy moja szefowa często manipuluje (win-lose) pracownikami, co sprawiło, że od roku jak tam pracuję pracę rzuciło ponad 20 osób (!). Nie pozwalam sobą manipulować, często dochodzi do kłótni z szefową. Ciemny scenariusz: zwolni mnie. Jasna strona: będę wolna od manipulacji, będę miała większe doświadczenie. Znajdę sobie mniej stresującą pracę.
Dalej: projekt na studiach (graficznych). Ciemny scenariusz: prowadzący go odrzuci. Jasna strona odrzucenia: będę musiała zrobić nowy, co pozwoli mi zauważyć wcześniejsze błędy, co w końcu sprawi, że będę dobra w tym co robię.
Niedawno złożyłam wniosek o stypendium na studia za granicą. Co jeśli mi się nie uda? Nic, świat się nie zawali. Co jeśli się uda? Będę się cieszyć (:
Podsumowując: moim kluczem do akceptacji siebie jest akceptacja czarnych scenariuszy poprzez znalezienia dobrej strony złego skutku. Zawsze jest jakiś (;
PS. Dziś się dowiem, czy otrzymałam stypendium. Zaakceptowałam już każdy wariant, ale denerwuję się jak cholera! (-:
27 Jul 2009 o 10:28
Bardzo dobry artykuł. Zawsze myślałem, że aby pozbyć się strachu, trzeba stać się pewnym siebie, a nigdy nie przyszło mi do głowy, że aby być pewnym siebie, trzeba pozbyć się strachu. Może jedno i drugie brzmi trochę podobnie, ale w rzeczywistości jest między nimi ogromna różnica. Myślę, że takie spojrzenie może bardzo dużo w moim życiu zmienić. Dzięki ogromne!
ps. Ciekawą techniką, z która się kiedyś spotkałem jest wymyślanie różnych śmiesznych wersji wydarzeń przed czymś czego się boimy. Np jeśli chcesz się z kimś spotkać i odczuwasz stres, to wyobraź sobie, że np w trakcie rozmowy z tą osobą dzieje się coś na prawdę zabawnego, wręcz głupiego, co raczej nie może się przydarzyć w rzeczywistości. Powtórz to kilka razy i zamiast odczuwać stres, podczas spotkania będzie ci się chciało śmiać. ;)
pozdro
27 Jul 2009 o 15:35
Heh , Michale Michale potężne narzędzia tu rozdajesz !!
Potęga tkwi w prostocie !
27 Jul 2009 o 18:47
Michał, jedna z lepszych treści jakie ostatnio przeczytałem. Mam wrażenie, że metoda będzie mi bardzo pomocna. Dodam, że fajnie działa (przynajmniej u mnie) codzienne parominutowe wizualizowanie sobie kogoś, kto jest wg mnie bardzo pewnym osobnikiem, jego zachowania, głosu, etc. Następnie wyobrażam sobie jak w niego wnikam i odczuwam to samo co on, tak samo się zachowuję w nieciekawych dla mnie sytuacjach. Po miesiącu stosowania tego modelowania zauważyłem spore zmiany na plus. A Twoją metodę na pewno wypróbuję:) Pozdrawiam!
27 Jul 2009 o 21:03
Piszesz, aby zaakceptować najczarniejszy scenariusz, a do tego wyraźnie go sobie wizualizować. Nie sądzisz, że prowadzi to do sytuacji, której nie chcemy, czyli realizacji tego czarnego scenariusza? Nie wierzę w moc negatywnej motywacji, a tak wygląda akceptacja najgorszej opcji. Czy nie lepiej jest sobie wyobrażać, że publiczność będzie nas słuchać w pełnym skupieniu, a potem będziemy słyszeć długie oklaski? Po co dodatkowo się stresować wyobrażając sobie co może się stać?
Czym innym jest akceptacja porażki, czym innym akceptacja możliwości porażki, a czym innym wizualizacja porażki. Akceptacja porażki oznacza, że nie wpływa ona na nasz stan emocjonalny, akceptacja możliwości porażki to nic innego jak część planowania, a wizualizacja porażki to nic innego jak jej przyciąganie. Chyba nie o to chodzi, aby ją przyciągać.
27 Jul 2009 o 21:45
ref- Pomyśl sobie, że się z tym godzisz, poczuj, jak to akceptujesz. W zależności od rodzaju scenariusza oczywiście może być Ci łatwiej lub trudniej daną sytuację zaakceptować, jednak postaraj się. Jeśli włożysz w to wysiłek, z pewnością Ci się uda. W miejscu, gdzie omawiam trzeci krok ćwiczenia “pogromca zmartwień”, znajdziesz bardzo skuteczny sposób, który pomoże Ci zaakceptować swój czarny scenariusz, jeśli masz z tym trudności.
Jakubzza, algerii- Dzięki za miłe słowa, cieszę się, że ta wiedza Wam się przydaje!
Andy- Bardzo fajna strategia, ta, w której myślisz sobie, że ludzie z którymi rozmawiasz prawdopodobnie się stresują tak jak Ty a nawet bardziej. Sam kiedyś ją stosowałem i całkiem dobrze działała. Gratuluję decyzji o własnym biznesie a także gratuluję ślubu! :)
27 Jul 2009 o 21:48
Ewa R.- W żargonie NLP nazywa to się przeramowaniem treści i rzeczywiście jest świetnym sposobem na zmianę sposobu postrzegania konkretnego doświadczenia. Co więcej z pewnością jest to bardzo przydatne przy akceptacji czarnych scenariuszy tworzonych przez umysł!
Trzymam kciuki za stypendium!
Stachuuu- Technika, o której piszesz, swojego czasu była przeze mnie testowana- efekty zakomite, tylko że czasami wybuch śmiechu następował w niezbyt stosownych momentach ;)
Norbi- Dokładnie, potęga tkwi w prostocie :)
waldek- Pisałem na blogu kiedyś już o tej technice i rzeczywiście jest bardzo skuteczna. Gratuluję efektów!
Marcin- Dobrze, że poruszyłeś ten temat. Aby zaakceptować czarny scenariusz, rzeczywiście musisz sobie go wyraźnie wyobrazić. Jednak nie prowadzi to do przyciągnięcia tego scenariusza- nie masz go wizualizować i wczuwać się w niego zbyt mocno. Wyraźnie wyobrażasz sobie co się może najgorszego stać, tak aby odczuć emocje z tym związane, i akeptujesz- emocje znikają. I ta kwestia nie ma nic wspólnego z negatwyną motywacją- tu zupełnie nie chodzi o motywowanie się do czegokolwiek, tu chodzi o akceptację.
Oczywiście, możesz sobie wizualizować tylko pozytywne scenariusze wmawiając sobie, że na pewno tak się stanie. Jednak zauważ, że dopóki nie uwierzysz w to w 100%, dopóty głębokiego, prawdziwego spokoju nie osiągniesz. Wizualizowanie pozytywów jest świetne i polecam je każdemu, ale ono nie wywołuje akceptacji tego, że coś może pójść nie tak. I nawet jeśli zrobisz dużo pozytywnej wizualizacji, to umysł i tak będzie podsuwać Ci myśli: “a co, jeśli…?”.
Akceptacja gwarantuje Ci absolutny luz i pewność siebie. Oczywiście jeśli jesteś już pewny siebie i nie masz sytuacji, w których jej Ci wyraźnie brakuje, możesz śmiało stosować tylko pozytywną wizualizację. Jeśli natomiast pewności siebie Ci brakuje, wykorzystaj pogromcę zmartwień, zaakceptuj najgorszy scenariusz, a potem możesz sobie pozytywnie powizualizować- to Ci pomoże poczuć się jeszcze lepiej i na pewno również będzie bardzo korzystne.
I pamiętaj- tu nie chodzi o wizualizację negatywnego scenariusza. Ty masz go sobie po prostu raz wyobrazić i go zaakceptować, koniec kropka. Nie bój się, w ten sposób niczego negatywnego nie przyciągniesz :)
28 Jul 2009 o 11:57
Ok, dzięki za wyjaśnienie. Rozumiem Twój punkt widzenia. Myślę, że to już zależy od tego jak wolimy radzić sobie ze stresem.
28 Jul 2009 o 23:24
Ta strategia jest łudząco podobna do tej, którą w jednej ze swojej książek opisuje Dale Carnegie. Zwłaszcza stwierdzenie: “4. Podejmij działanie, pierwszy krok ku temu aby zminimalizować straty.” wygląda jak kalka bez podania źródła…
29 Jul 2009 o 9:43
“Ta strategia jest łudząco podobna do tej, którą w jednej ze swojej książek opisuje Dale Carnegie. Zwłaszcza stwierdzenie: “4. Podejmij działanie, pierwszy krok ku temu aby zminimalizować straty.””
I co z tego?
29 Jul 2009 o 12:23
Ciekawy tekst, temat jest o wiele szerszy ale konkretnie ujęty został w formie artykułu. Widzę że zawarłeś nute filozofii dalekiego wschodu że “Nie jesteś swoim umysłem” jeśli się posuwasz do takich stwierdzeń to koniecznie musisz uzupełnić o kolejny artykuł związany ze Świadomością. Jeśli chodzi o rozszerzenie obecnego artykułu polecam wszystkim niezwykłą książkę OSHO – Odwaga. Otwiera oczy na nowe horyzonty. :) Dobry artykuł, ale tego o nawyku odwlekania jeszcze nic nie pobiło. Pozdrawiam :)
29 Jul 2009 o 15:53
Abery- Technika “Pogromca zmartwień” nie jest techniką mojego autorstwa i nigdzie nie napisałem, że jest. Strategia ta przewija się w różnych książkach i w różnych miejscach w internecie. Książek Dale’a Carnegiego nie znam żadnych, natomiast wiem, że technikę tą opisał również Brian Tracy. Tak czy inaczej, czy ma to jakieś znaczenie? Zamiast doszukiwać się pierwotnego autora techniki i podobieństw w poszczególnych krokach tych technik, proponuję skorzystać i docenić, że dostajesz okazję do nauki.
HombreXXX- Dobry trop, rzeczywiście książki Osho są mi znane, a temat Świadomości w tej chwili sam zgłębiam i kiedyś z pewnością też o nim napiszę :)
29 Jul 2009 o 22:23
Nie rozumiem tych ataków. Czy Wasze spostrzeganie świata, przekonanie i wiedza wysysacie z palca czy z głowy? Nie. Czytacie, słuchacie, doświadczacie i często bierzecie za swoje.
Michał robi świetną sprawę, bo przekazuje nam to, co sam doświadczył i się nauczył.
Ja, szarak, który często nie zagląda do książek biorę świetną naukę z bloga, który autor chce przekazać. Czy pisze o sobie, czy o doświadczeniach innych ludzi – wszystko jedno. Ważne, że pisze. A jeśli Wam, oczytanym umysłom przeszkadza ten fakt, to przestańcie subskrytować tego bloga i inne najlepiej też. Przecież tak dużo już wiecie.
Pozdrawiam i przepraszam za ataki jednocześnie.
PS. Dziękuję Michał za kciuki, niestety wciąż nie wiem jaka jest decyzja władz uczelni. Podobno mam dowiedzieć się pod koniec tygodnia.
30 Jul 2009 o 18:10
“Skorzystać i docenić, że dostaję okazję do nauki” – cóż za przejaw przerostu ego;) No cóż, na pewno zależy Panu, żeby docenili domniemaną Pańską wiedzę potencjalni kupcy Pańskiej książki… natomiast w dobrym zwyczaju leży podawanie źródeł informacji, zwłaszcza jeśli ktoś chciałby sięgnąć po więcej danych danego autora – chyba że nie zależy Panu na tym, co jestem w stanie zrozumieć, jeśli patrzeć z marketingowego punktu widzenia :)
30 Jul 2009 o 20:27
Marketingowy punkt widzenia? Spójrz na tego bloga, widzisz jakieś reklamy? Poczytaj artykuły, czy w choć jednym namawiam kogoś do kupna ebooka? Myślisz, że jestem osobą, której zależy na skłonieniu do tego ludzi? :)
No cóż, nie będę dalej komentować Twojej wypowiedzi…
P.S. Nie jestem Panem, mam na imię Michał ;) Jeśli jesteś zainteresowany dalszą dyskusją, zapraszam na maila- tutaj komentujemy artykuł.
31 Jul 2009 o 13:38
Michale,
Napisałeś wiele cennych rzeczy. Z wieloma się zgadzam. Ale z jednym nie. Napisałeś: “kluczem do prawdziwego spokoju i pewności jest pozbycie się tego strachu czy wątpliwości”. Tu pojawia się subtelna kwestia intencji. Gdy starasz się zaakceptować, to czego się boisz z intencją uspokojenia się, wchodzisz w dosyć pokręconą pętlę, w której uwaga wzmacnia negatywne objawy. To tak, jak np. z bezsennością. Im bardziej zależy ci by zasnąć, tym trudniej to osiągnąć.
Rozwiązaniem jest przestać przywiązywać wagę do tego czy jesteś pewny czy nie. Akceptować siebie znaczy przyjmować także złe emocje. Po prostu nie przywiązuj wagi do tego czy je masz czy nie. Gdy np. denerwujesz się przed wykładem – przestań krążyć myślami wokół siebie, a skup się na ludziach, do których mówisz. Najwyżej będziesz spięty. Przestać się o to troszczyć.
A nawet wzbudź intencję paradoksalną (to świetna technika Frankla) – życz sobie czegoś przeciwnego. Np. powiedz sobie – no to mnie wygwiżdżą i skup się na świecie zewnętrznym.
Pisałem ostatnio wiele u siebie na ten temat. Zapraszam.
Pozdrawiam serdecznie :-)
31 Jul 2009 o 14:00
Zbyszek- Dzięki za ciekawy komentarz.
“Gdy starasz się zaakceptować, to czego się boisz z intencją uspokojenia się, wchodzisz w dosyć pokręconą pętlę, w której uwaga wzmacnia negatywne objawy.”
Zgadzam się z tym, że aby myśl przetrwała potrzebuje uwagi, jednak zauważ, że ludzie martwiący się o coś tak czy inaczej poświęcają uwagę wymyślaniu negatywnych scenariuszy. Fakt, że zrobią jeszcze raz, świadomie, nie spotęguje negatywnych emocji.
“Akceptować siebie znaczy przyjmować także złe emocje.”
Z tym zdaniem się nie zgadzam. Negatywne emocje takie jak stres wynikają z oporu przed czarnym scenariuszem, który pojawił się w głowie. Jeśli na głębokim poziomie coś zaakceptujesz, opór znika. Prawdziwa akceptacja nie może istnieć jednocześnie z oporem, ponieważ są to pojęcia wykluczające się.
Ludzie nie potrafią na tyle kontrolować swoich myśli, żeby po prostu skupić się na czymś innym. Zauważ jak zachowują się ludzie przed egzaminami. Nawet jak im powiesz, żeby skupili się np. na wakacjach, i nawet jeśli to zrobią, to myśl o egzaminie będzie wracać co 15 sekund. Taka reakcja wynika z oporu przed ewentualnym nie zdaniem egzaminu. Gdyby jego oblanie nie było obarczone żadnymi konsekwencjami, nikt nigdy by się tym egzaminem nie stresował, bo by nie było oporu.
P.S. Gratuluję Ci ciekawej strony :-)
5 Aug 2009 o 13:23
A jeśli chciałbym uzyskać pewność siebie podczas prowadzenia auta? Mam na myśli lęki przed tymi wszystkimi nieprzewidywalnymi sytuacjami, które mogą nas spotkać podczas kierowania. Czy akceptowanie np. tego, że mogę zginąć w wypadku nie byłoby zbyt ‘radykalne’? I czy po zaakceptowaniu czegoś takiego, w sytuacji gdzie śmierć mi nie straszna, nie stałbym się wariatem drogowym, który nie dba o jakiekolwiek bezpieczeństwo jazdy?
7 Aug 2009 o 8:51
Marlon- Zaakceptowanie możliwości wypadku sprawi, że pozbędziesz się strachu. A jakikolwiek strach jest Twoim przeciwnikiem gdy prowadzisz samochód, bo nie pozwala Ci się skupić na jeździe. Tym samym strach przed wypadkiem sprawia, że jesteś gorszym kierowcą.
To, że zaakceptujesz wypadek nie znaczy, że będzie Ci obojętne, czy on się wydarzy czy nie! Akceptacja w tym momencie nie sprawi, że zaczniesz jeździć brawurowo, bo dopóki jesteś rozsądnym kierowcą, będziesz wiedział jak jeździć bezpiecznie. Wręcz przeciwnie, brak strachu i stresu sprawi, że Twój umysł będzie mógł skupić wszystkie swoje siły na prowadzeniu, wyostrzając Twoje zmysły i wykorzystując umiejętność prowadzenia najlepiej, jak może.
18 Aug 2009 o 11:26
dobre dobre!
18 Aug 2009 o 22:11
Mam ogromny problem z akceptacją , poprostu nieumiem się pogodzić z tym że coś pójdzie nie tak , niepotrafie wytworzyć w sobie tego stanu zgody że coś pojdzie żle , zawsze odkąd pamiętam gdy coś szło nie po mojej myśli to buntowaem się przeciw temu i tworzyłem wręcz w sobie alternatywną rzeczywistość w której było zawsze tak jak chciałem , chyba jestem beznadziejnym przypadkiem…
21 Aug 2009 o 1:00
Maćku, obejrzyj film „Zmęczenie mentalne i fizyczne” z tej strony, zastanów się nad tym co ten gość mówi. Zdaję sobie sprawę że moja odpowiedź nie jest do końca tym czego oczekujesz, ale to jak na razie jedyna rzecz która przychodzi mi pod rogi. Osobiście podchodzę do tego w ten sposób, że nie ma po co się denerwować – i to jest moja podstawa. Michał zresztą pisał w którymś wpisie o stresie że nie zawsze ma wpływ na to co się wokół niego dzieje. Nie czuję się specjalnie kompetentnym aby udzielać tego typu rad, ale wygląda mi na to że w swoim „beznadziejnym” (a przynajmniej tak uważasz) przypadku możesz się czymś niepotrzebnie stresować.
Nie wiem na ile moje słowa będą dla Ciebie pomocne, w każdym razie myślę że (raz jeszcze to mówię) nie ma co przejmować się niepotrzebnie wszystkim dookoła. To samo mówię ludziom wokół mnie.
Pozdrawiam księżycowo. :)
21 Aug 2009 o 23:49
Dziękuję Ci za ten artykuł. To mi było potrzebne.
26 Aug 2009 o 17:42
Maciej- Czy kiedyś w życiu zdarzyło Ci się, że coś poszło nie tak? Czy teraz patrząc w przeszłość na którąś z tych sytuacji, akceptujesz to co się wydarzyło? Jeśli tak, co sprawia, że ją akceptujesz? I co musiałoby się stać, abyś zaakceptował hipotetyczną sytuację w przyszłości, gdy coś może pójść nie tak?
Akceptowanie to też umiejętność, poćwicz ją. Zacznij od scenariuszy średnio groźnych, takich, z którymi łatwiej będzie Ci się pogodzić. Pracuj nad tym aby spójnie i całkowicie je zaakceptować. W momencie gdy pogodzisz się z takim scenariuszem, pod warsztat weź trochę większe wyzwanie, i ćwicz dalej. Naucz się akceptacji.
28 Aug 2009 o 23:11
Jedynym powodem dla jakiego godze sie z niepowodzeniami z przeszłości jest właśnie to że to przeszłość której i tak nie zmienie , ja chyba nie potrafie pojąć tej akceptacji ,człowiek dąży przecież do sukcesu w każdej dziedzinie życia , a tu nagle trzeba zaakceptować porażkę , nie potrafie wytworzyć w swoim umyśle takiego stanu.
31 Aug 2009 o 23:08
Witam Autora i Czytelników.
Mam 26 lat i jestem osobą lekko niepełnosprawną. Mam wadę wymowy, objawiającą się tym, że dość często jestem niezrozumiały dla otoczenia.
Poza swoją wadą jestem, jak mi się wydaje, zwykłym chłopakiem, ani wysokim ani niskim (wzrost między 160 a 170 cm), ani bardzo grubym ani chudym… krótko mówiąc, przeciętny facet. Co wydaje mi się oczywiste, pracuję. Nie mam full wypasionych zarobków, powiedziałbym, że nawet skromne. Ale to jak przypuszczam jest normą w polskim społeczeństwie. Myślę, że w głowie mam w miarę równo poukładane, w sensie takim, że moja niepełnosprawność, wygląd czy zarobki nie jest pretekstem do całkowitego zamykania się w sobie, robienia z siebie odludka czy jakiegoś innego dziwoląga.
W artykule spodobała mi się wypowiedź na temat zapisywania wszelkich swoich obaw, „czarnych scenariuszy”, na kartce, zaakceptowanie ich. Oraz podjęcie działań zmierzających do „zminimalizowania strat”, wynikłych z ich ewentualnego dojścia do skutku.
Hmm.. Mianowicie mój umysł ma taki scenariusz. Scenariusz bardzo realistyczny, który kilkukrotnie miałem okazję obrabiać w rzeczywistości.
Mianowicie, kikukrotnie spotkała mnie sytuacja, że w związku z moją wadą wymowy, ludzie do których miałem jakiś interes (np. kasjerka w sklepie, nauczyciel/wykładowca w szkole itp.) wprost lub w mniej jawny sposób dali mi do zrozumienia, że jestem osobą chorą / upośledzoną umysłowo lub psychicznie, ewentualnie pijaną bądź naćpaną.
Podobnym schematem jest też sytuacja pomagania na siłę w czymś, ewentualnie dyrygowania moją osobą (myślę, że jedno z drugim ma dużo wspólnego).
Jeśli chodzi o inny schemat, który mógłbym wskazać, jest nazwany na mój użytek schemat wykluczenia. Polega to mniej więcej na tym, że słyszę często od ludzi komunikat w
stylu: „Masz sprawne ręce, nogi i głowę, nie wyrózniasz się od ogółu, więc jesteś ok.” Z drugiej strony po bliższym zapoznaniu słyszę: „Nie rozumiem cię, nie mam czasu , muszę zająć się sobą….” itp., itd. Od pewnego czasu mam kontakt z innymi ludźmi o obniżonej sprawności. Kiedyś, po opowiedzeniu na czym polega mój problem, usłyszałem odpowiedź od jednej z tych osób: „Nie jeździsz na wózku inwalidzkim, masz sprawne ręce i nogi, więc czego się czepiasz? Wielu z nas marzyło byotym, abybyć na twoim miejscu” Hmm.. w sumie ta osoba miała rację. Nie zamieniłbym się z żadną z osób, kóra jeździ na wózku, jest ciężko niepełnosprawna czy chora. Ale…
Jakie są wg. mnie wnioski z mojego wynurzenia?
Takie, że:
a) ciężko jest zaakceptować fakt, że ktoś traktuje cię jak debila, choć jesteś przeciętnie inteligentnym człowiekiem;
b) ciężko jest mi, pomimo upływu lat i powtarzalności sytuacji, znaleść sensowne rozwiązanie (w sensie zastosowania jakiś „pozytywnych” schematów myślowych) zaistniałych sytuacji;
c)c) opieranie się na „własnoręcznie” zdobytej wiedzy i doświadceniu jest bardzo cenną formą wspierania samego siebie;
d) czasami zdobywanie tychże doświadczeń i wiedzy nie przekłada się bezpośrednio na jakieś przemyślenia, w związkuz czym:
e) czasami warto poświęcić chwilę czasu, aby opublikować swoje wynurzenie na forum i poczytać ewentualnych odpowiedzi internautów, dotyczących ich wizji zmiany mojego podejścia do moich być może subiektywnych problemów. O co niniejszym proszę.
Pozdrawiam.
4 Sep 2009 o 13:57
Myślę, ze powinieneś podchodzić do reakcji różnych ludzi z większym dystansem, po prostu “olewać” ich ignorancję w stosunku do osoby niepełnosprawnej.
Akceptacja w tym przypadku pomoże Ci tylko pozbyć się strachu, w Twoim przypadku chodzi bardziej o zaakceptowanie reakcji innych, bez względu na to, jak bardzo frustrująca by ona nie była.
Takie jest przynajmniej moje zdanie :]
4 Sep 2009 o 21:04
Maciej
Skąd wiesz? Każdy człowiek? W każdej dziedzinie życia? Byłbym ostrożny wydając takie osądy.
Poza tym- dopóki nie zrozumiesz, że nie osiągniesz sukcesu nie będąc przygotowanym na porażkę, nigdy go nie osiągniesz, strach Cię zje. Co więcej, nie odnosząc nigdy żadnej porażki nie będziesz mieć doświadczeń, które są niezbędne do osiągnięcia jakiegokolwiek sukcesu. Akceptacja odniesienia porażki (która zawsze zdefiniowana jest jako porażka tylko i wyłącznie przez Twoją własną, subiektywną ocenę!) jest KLUCZEM do Rozwoju przez duże R.
24 Sep 2009 o 14:50
Michale, a czy drugi punkt “Pogromcy Zmartwień” też przydałoby się opisać na kartce czy chodzi w nim tylko o wizualizację?
27 Sep 2009 o 8:29
Marlon- Nie jest to absolutnie konieczne, jednak jak najbardziej da lepsze efekty.
4 Nov 2009 o 12:49
Zaebyste! :) samo przeczytanie tego posta to juz polowa sukcesu. Pozdrawiam
21 Nov 2009 o 19:22
staram się czytać te wszystkie artykuły i czerpań z nich cokolwiek. zapewne czytając je powinnam czuć jakąś pozytywną energię w sobie, chęć to zmian, motywacje, a tymczasem mam wrażenie, że i tak nic się w mym życiu nie zmieni. Staram się nawiązywać nowe kontakty, jednak zauważam, że po paru zdaniach ludzie odwracają się bo po prostu wolą rozmawiać z kimś innym. Wydaje mi się, że zadaje ciekawe pytania, próbuje ciągnąc temat, a jednak tak czy owak po 5 minuta i tak nie wiem o czym mam rozmawiać. Czuję duże stresy o blokadę przed swobodnym podejściem do kogoś i nawiązaniem znajomości. Jak nie wiem co mam mówić to na mojej twarzy zaczynają się pojawiać dziwne grymasy i zaczynam sobie myśleć że wyglądam jak idiota i ta druga osoba pewnie tak sobie myśli, robię się czerwona i pragnę znaleźć się w domu. Kiedyś byłam dużo bardziej rozmowna, ciekawsza, ludzie uwielbiali ze mną rozmawiać, uwielbiali mi się żal, opowiadać o swoich problemach, teraz tamci ludzie już odeszli, a ja nie potrafię już tak przekonywać do siebie i wzbudzać ich zaufanie do mnie. Czuję się pusta w środku, czuje się jak osoba osamotniona, nie mająca nic ciekawego do powiedzenia, nudna, niepewna siebie, bez jakiejkolwiek kreatywności… nie mam po prostu ochoty nic robić. Kiedy urządzałam sobie pokój, przerabiałam ubrania, malowałam, przepisywałam wiersze z internetu, robiłam własnoręczne pocztówki, a teraz nie chce mi się robić żadnej z tych czynności. ani myślę do tego wrócić bo nie widzę w tym żadnego sensu… w ogóle nie widzę sensu w moim bycie. nic nie zmieniam, nic dla nikogo nie robię wartościowego. Kiedyś nie potrafiłam odpędzić się chociażby od wiadomości na gg, a teraz siedzie 8 godzin i nikt nawet mi :) nie wyśle…po prostu straciłam znaczenie dla kogokolwiek. nie wiem na prawdę czego mi brakuje i jak to zmienić… chciałabym być zupełnie inną osobą. zupełnie… chciałabym być lubiana, zapraszana, mile widziana, żeby ktoś kiedyś w grupie ludzi, znajomych odczuł brak mojej osoby… a jest tak, że gdy ja jestem jest po prostu mega nudno. i dlatego nikt mnie nie potrzebuje… nie wiem jak mam ze sobą żyć. Nic w sobie nie lubię, jak patrze na siebie w lustrze to widzę krzywe grymasy na twarzy i osobę bez charakteru. no właśnie, jestem bez charakteru, jestem zwykła, szara, nijaka… wiem że to miejsce na komentarze, a nie na żale i smuty, ale chciałam wykorzystać ten kawałek przestrzeni aby wypisać wszystko co mnie przytłacza i ciągnie w dół. pozdrawiam.
21 Jan 2010 o 16:21
zgadzam się z wami akceptując własne porażki ułatwiamy sobie życie. szczerze mówiąc ja tak nie robie bo jak już dostane pożądnie w tyłek trudno mi się z tym pogodzić długo nie mogę wstać. Wręcz zniechęca mnie to do dalszych działań. Jednak z czasem tzn. potrzebuje więcej czasu do akceptacji klęski. Muszę nad tym popracować i wydaję mi się że ten artykuł mi to ułatwi, a także wasze doświadczenia z góry dziękuję
27 Jan 2010 o 19:11
Więc w gruncie rzeczy chodzi o to, co nieświadomie kiedyś sam robiłem – o odpowiedzenie sobie na pytanie “a co jeśli?”. Odpowiedzią na takie pytanie jest: “Nic, świat się nie zawali”. Tak? Mam rację?
Pytam, gdyż utraciłem swoją pewność siebie kilka lat temu, prawdopodobnie wtedy, gdy zacząłem się jąkać.
(Gdy myślałem o owym jąkaniu i przejmowałem się opinią innych, automatycznie pogrążałem się i jeszcze bardziej się jąkałem – taka pętla. Odpowiedzią okazały się bliższe kontakty z rówieśnikami – oni mi pokazali, że mnie akceptują i tak naprawdę im to wisi, czy się jąkam. Wtedy do mojego mózgu dochodziło, że tak naprawdę wcale się nie jąkam, że to tylko blokada i że mogę to zwalczyć… I co? Przestałem się jąkać! Czasami jeszcze mi się to zdarza, ale znacznie rzadziej. ;))
Wracając do poprzedniej myśli – staram się wrócić do poprzedniego stanu, ale mój mózg jest chyba odporny na wszelkie autosugestie itp.. Zamierzam spróbować Demonic Confidence, mam nadzieję, że to coś pomoże!
Dzięki za artykuły, są świetne!!!
27 Jan 2010 o 19:13
“Wracając do poprzedniej myśli – staram się wrócić do poprzedniego stanu, ale mój mózg jest chyba odporny na wszelkie autosugestie itp.. Zamierzam spróbować Demonic Confidence, mam nadzieję, że to coś pomoże!”
Tu chodzi mi o to, że zamierzam na nowo poprawić swoją pewność siebie. ;)
29 Jan 2010 o 11:53
Panie Michale, przed wczoraj zawzięcie czytałam ten artykuł, ponieważ brakuje mi wiary w siebie i pewnosci siebie. Wczoraj miałam egzamin na prawo jazdy i dzięki tej opisanej tu akceptacji w samochodzie czułam się tak pewnie i spokojnie jak nigdy! Zdałam za 1 razem :)
PS. Jeśli pan na zdjęciu to Pan, to jest Pan baardzo przytsojny :)
Pozdrawiam i dzieki za artykuły!
13 Feb 2010 o 0:34
z pewnością siebie mam bardzo duże problemy, ale czytając artykuł i komentarze aż chce sie coś z tym zrobić, mam nadzieje ze to nie będzie tylko słomiany zapał…a własnie o tym zapale też byś mógł coś napisać bo te twoje artykuły ułatwiają zrozumienie wielu rzeczy.
14 Feb 2010 o 16:03
Witam (Panie) Michale!
Przypadkowo trafiłem na tą stronę, ale znalazłem naprawdę wiele ciekawych informacji tutaj. Szczególnie ten artykuł trafił do mnie, lecz powiem szczerze mam duże problemy z realizacją go w życiu(lub za szybko oczekuję efektów). Moje życie zostało ogarnięte przez dużą ilość strachu i lęków. Próbowałem uciec od tego, chować to jak najgłębiej, zwalczać, ale teraz, gdy poznałem takie podejście tj. akceptacja, to staram się stawić czołom wszystkim problemom, a to dosyć ciężkie jest dla mnie. Staram się jedno zaakceptować to zaraz po tym pojawia się następny negatywny scenariusz, któremu muszę stawić czoła i zaakceptować, kosztuje to naprawdę wiele wysiłku. Jednak wierzę, ze to wszystko przyniesie efekt ; )
Pozdrawiam
Piotrek
22 Feb 2010 o 19:11
Rozumiem że czerwienienie też idzie tak zaakceptować?
kiedys nie miałem z tym problemu ale sie przejełem i tak juz jest. Wydaje mi sie że ciezko to zaakceptowac. Moze polecasz jakies ksiazki? Jakies B dobre?
22 Feb 2010 o 20:30
Michał dzięki za super artykuł to jest właśnie bardzo mądra treść,która według mnie da ludziom szansę na zyskanie pewności siebie którą naprawdę warto mieć i która jest dla mnie bardzo ważna i napewno dla wielu też,każdy powinień ją mieć,ażeby przy końcu swojej dzierżawy na tej ziemi powiedzieć sobie. Tak to było prawdziwe życie i nie żałuję żadnego przeżytego dnia .Mając pewność siebie człowiek,wie że naprawdę żyję i cieszy się egzystencją.Osobiście kiedyś byłem pewny siebie i to było życie,ale niestety gdzieś ją zagubiłem przez to wiem,że muszę ją odzyskać i właśnie dzięki Bogu mamy takiego gościa jak ty Michale który chce pomóc ludziom cieszyć się życiem,a pewność siebie to jest radość egzystencji.Wtedy życie wydaję sie poprostu inne niż to w którym tej pewności nie ma.Przeczytawszy ten artykuł,czuję że ziarenko zostało zasiane i teraz wystarczy czekać na plon w międzyczasie dbać o nie.
23 Feb 2010 o 16:47
SWIETNY ARTYKUL, PRAKTYKUJE TA METODE PRZEZ 3 DNI I MUSZE POWIEDZIEC, ZE JUZ ODCZULAM ZMNIEJSZENIE STRACHU, MAM NADZIEJE ZE WKROTCE ZUPELNIE ZNIKNIE I PZRESTANE MYSLEC O PORAZCE!
POZA TYM WSZYSTKIE ARTYKULY SA NIESAMOWICIE CIEKAWE, NALADOWUJA POZYTYWNA ENERGIA:) DZIEKI :)
15 Mar 2010 o 12:56
Ja mam ten problem, ze wlasnie podczas rozmowy z druga osoba boje sie co ona o mnie pomysli i ten strach powoduje, ze zachowuje sie nienaturalnie. Drugim problemem jakby stowarzyszonym z pierwszym jest to, ze slucham jakby pojedynczych slow, ktore moj rozmowca wypowiada i przez to nie moge objac calosci wypowiedzi; mam problem ze sluchaniem innych ludzi. Dlatego bardzo nie chetnie poznaje nowych ludzi bo skupienie uwagi na tym co mowia jest poprostu dla mnie bardzo trudne. Czesto rowniez mam problemy z zapamietaniem wypowiadanych przez innych slow; lepiej mi idzie zapamietywanie rzeczy na pismie – mam pamiec raczej wzrokowa.
Bardzo mi to wszystko utrudnia prace i zycie, a do tego ten brak pewnosci siebie. Wpadlem w zamkniety krag.
21 Jun 2010 o 15:30
Boje sie rozmawiac z moja matka,ponieważ obawiam sie,ze pomyśli w zły sposób o mnie a co najgorsze to mi coś wytknie i nawrzeszczy i wyzwie ;/ Jak mam to zaakceptować ? Ktoś odpowie ? Ktoś by to zaakceptował ? ( nie potrafie wykonać tego ćwiczenia…..)
21 Jun 2010 o 16:21
Natalia, właśnie spróbuj zaakceptować, ze mama może krzyczeć, ale też może się ucieszyć, że przyszłaś z nią pogadać. Nie da się przewidzieć co się stanie, dlatego lepiej to zaakceptować i po prostu zobaczyć co się wydarzy, niż zamartwiać się na zapas i np. w ogóle nie próbować.:)
8 Jul 2010 o 17:12
Niestety zaakceptować w praktyce jest bardzo trudno :(